Search

Λόγια Γυναικών #5

Κατερίνα Βισέρη. - από την @katerinavisseri



Διάβασε την Ιστορία της Παρακάτω



2014. Τότε ξεκίνησε. Εγώ ήμουν και τότε. Η ίδια. Την ίδια ψυχή είχα, τα ίδια μάτια, το ίδιο δέρμα, τα ίδια χείλη, τα ίδια μαλλιά. Πήγαινα στον καθρέφτη. Θλιμμένη ψυχή, μελαγχολικά μάτια, ξηρό δέρμα, δαγκωμένα χείλη, λεπτά μαλλιά. Τελικά φίλε μου δεν ήμουν η ίδια. Χωρίστηκα σε 2 μέρη τότε. Το φοβισμένο και αθώο από την μία και το τολμηρό και πονηρό από την άλλη. Δεν ήξερα. Είχα άγνοια κινδύνου. Μετράει ως ελαφρυντικό αυτό; Δεν ξέρω. Η καταδίκη του εαυτού μου όμως ήταν βαριά. Δεν ήθελα να καταφέρω κάτι σπουδαίο. Ήθελα να με αγαπήσω λίγο παραπάνω. Η να με αγαπήσω σε άλλη μορφή. Στην μορφή που είχε πλάσει το μυαλό μου ως σωστή, στα 41 κιλά δηλαδή και όχι αυτή που είχαν πλάσει οι 2 άνθρωποι που με δημιούργησαν. Συγγνώμη μαμά. Συγγνώμη μπαμπά. Ήθελα αυτό το πρότυπο που πάντα ζήλευα. Πόδια αδύνατα. Πόδια σκελετωμένα. Μετά κραυγή αυτολύπησης. Άριστη στο σχολείο, με ένα πτυχίο Νομικής στην πορεία, ευγενική, συνεπής, παθιασμένη με τον έρωτα, τελειομανής, ισχυρογνώμων και ονειροπόλα. Πάντα με μια νότα υπερβολής και απαισιοδοξίας. Είχα ανθρώπους κοντά μου, είχα την οικογένεια μου. Ελάχιστους σωστούς φίλους. Πάντα παρέες επιβίωσης μέχρι να φτάσω σε μια ηλικία πιο ώριμη. Δεν είναι κακό ξέρετε αυτό, όταν είναι από επιλογή. Ωστόσο πολλές γυναίκες πάντα κάτι βγάζανε πάνω μου. Μια μικρή αθώα αντίδραση. Κοίτα να δεις που ποτέ δεν ένιωθα καλύτερη από καμία όμως, ποτέ πιο όμορφη, ποτέ πιο αδύνατη. Πάντα ανασφαλής. Στο ταξίδι μου ελάχιστοι άνθρωποι με ακολούθησαν. Οι υπόλοιποι χάθηκαν τυχαία, όπως όταν εμφανίστηκαν. Άλλωστε κρυβόμουν σε αυτό το ταξίδι, πολλοί δεν κατάλαβαν τίποτα. Είχα την τέχνη μου και σε αυτό. Απότοκο δε της τελειομανίας μου, ο ψυχαναγκασμός και η υπερβολική εσωτερική δύναμη. ΕΠΡΕΠΕ να τα κάνω όλα σωστά. Αλλιώς όλα λάθος. Για την Κατερίνα υπήρχε μόνο μαύρο και άσπρο. Ποτέ γκρι, ποτέ μεσότητα. Έτσι και εκείνη. Ή λιμοκτονία ή υπερφαγία. Ποτέ πειθαρχία. Η αρρώστια μου.Το παιδί μου, που με τόσο ζήλο μεγάλωσα μέσα μου και ρίζωσε. Μεγαλώνει ακόμα. Τα παιδιά τα αγαπάς, έτσι δεν είναι; Την αγάπησα τόσο, που άφησα την αγάπη για την Κατερίνα, κάνοντας ότι μου έλεγε. Θύμα απάτης θα έλεγε κανείς στην γλώσσα μου, στην γλώσσα των δικηγόρων. Με αποπλάνησε ύπουλα, υποσχόμενη να μου χαρίσει τα πόδια, την εκτίμηση και την αγάπη που αναζητούσα. Χωρίς να το καταλάβω με έφτασε στο νοσοκομείο μέσα σε λίγα χρόνια, με εμένα να απορώ. Ήμουν θολωμένη, δεν είχα αντιληφθεί το σημείο όπου με είχα φτάσει. «Αφού τρώω», έλεγα στην μαμά μου και πίστευα λανθασμένα ότι την πείθω. Θεωρούσα ότι δεν είχα φτάσει ακόμα τον στόχο, θεωρούσα ότι το σώμα μου τείνει βελτίωσης. Μάταια. Σηκωνόμουν καθημερινά με δυσκολία από το κρεβάτι, έχασα όλα μου τα μαλλιά, κρύωνα παντού, ζαλιζόμουν όρθια, ζούσα πλέον με την κατάθλιψη μου, χωρίς ανθρώπους και κάθε εβδομάδα αποκτούσα και ένα άλλο θέμα υγείας, μεταξύ των οποίων και σοβαρά. Αν με ρωτάς τώρα θα σου πω ότι δεν με ένοιαζαν, έπαιρνα ζωή από την λιμοκτονία. Ένιωθα ηρωίδα επιβίωσης. Δυναμική. 2018. Έπαιξα σκληρά το τελευταίο μου χαρτί με την Ανορεξία. Μου χτύπησε την πόρτα η υπερφαγία, η εκδίκηση για ό,τι κακό μου είχα κάνει. Είχα παραιτηθεί από όλα γύρω μου. Από έρωτα, από οικογένεια, από χαλάρωση, από καλές στιγμές, από εργασία, από αγάπη και ρεαλισμό. Πίστευα πως δεν είχα πια τον έλεγχο, με ήλεγχε το φαγητό και αυτό ήταν αδυναμία για μένα. Ο ψυχολόγος, ο ψυχίατρος και ο διατροφολόγος δεν με άγγιζαν πια. Δεν ένιωθα βοήθεια πια, ούτε πίστευα ότι θα την βρω στα αντικαταθλιπτικά. Κάπως έτσι χωρίς να το περιμένω ξεκίνησε δειλά το ταξίδι της επιστροφής, με την δική μου βοήθεια πλέον. Δεν μπορούσα να αντισταθώ στο φαγητό, στη ζωή. Άρχισα να αναπνέω πιο ελεύθερα, πιο ήρεμα. Κάθε μπουκιά, ήταν ένας μικρός θάνατος όλων των τύψεων που με συνόδευαν για εκείνο. Κάθε μέρα ήταν άλλος ένας αγώνας να συνηθίσω το καθημερινά μεταβαλλόμενο σώμα μου. Ούτε συζήτηση ακόμα για αυτοεκτίμηση και αγάπη για εκείνο. Πολλά τα πισογυρίσματα, πολλά τα δάκρυα, μεγάλη η αναπόληση για το στεγνό μου σώμα. Πολλές οι απορίες μου για το πως έπαιρνα ξαφνικά τον υγιή δρόμο. Έπρεπε να συνεχίσω όμως. Και συνέχισα ασυνείδητα, ξέροντας ότι είχα κουραστεί να προσπαθώ να με αλλάζω συνεχώς. Είχα κουραστεί τις ζυγαριές, τις θερμίδες, τα κιλά, τις αρρυθμίες, τους καθρέφτες και τους δαίμονες μου. 2019. Επιστροφή πλέον σε μερικά χαμόγελα, στα γυναικεία μου κιλά, σε ένα σπίτι χωρίς ολόσωμους καθρέφτες, χωρίς ζυγαριές, σε σοκολάτα, σε ζωντάνια, σε στιγμές με ανθρώπους. Σήμερα ξέρεις τι θα σου πω; Ότι τελικά τότε δεν ξεκίνησα το ταξίδι για να με αγαπήσω παραπάνω. Δεν με αγαπούσα καν. Τώρα ξεκίνησε αυτό το ταξίδι και είναι το πιο συναρπαστικό από όλα μέχρι τώρα. Ήταν το μεγαλύτερο μάθημα, με τον καλύτερο δάσκαλο, με τις πιο λάθος επιλογές για να φτάσω στις σωστές πλέον. Αυτή είναι η υπέροχη ιστορία μου και αν κάποιοι θεωρούν τα κοινωνικά μέσα ως πλατφόρμες αυτοπροβολής και διαφήμισης της «τέλειας» ζωής που ζούμε, εγώ τώρα μετά από πολλή δουλειά με τον εαυτό μου για να πω όσα ένιωθα χωρίς ντροπές και περήφανη που δεν με έφτασα στον θάνατο τελικά, πλεόν τα χρησιμοποιώ για να δώσω δύναμη σε υπέροχες φωνές που δεν ακούγονται, αλλά φωνάζουν μέσα τους «δεν μπορώ να τα καταφέρω».

7,858 views

Created by