Search

Λόγια Γυναικών #1

Το μήνυμά της:


"Καλησπέρα! Ήθελα να σε ρωτήσω, θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου, πρόκειται για «ενδοοικογενειακη» βία και κατάθλιψη κι αν εγκρίνεις να την μοιραστείς κι εσυ, αν γίνεται ανώνυμα. Θεωρω ότι θα μπορούσε να βοηθήσει έστω και λίγα άτομα και η πλατφόρμα σου εκος ότι μεγαλωνει διαρκως είναι και πολύ empowering."- από Ανώνυμη


Διάβασε την Ιστορία της Παρακάτω

Λοιπόν, ήμουν σε μια τοξική σχέση σχεδόν 5 χρόνια. Από την αρχή η διπολικοτικα έδινε κι έπαιρνε. Αλλά εγώ δεν έδινα σημασία, όντας πολύ ερωτευμένη. Στην αρχή άρχισε με μικρά σχόλια μεταξύ σοβαρού κι αστείου, τύπου «είσαι χαζή», «πως είσαι έτσι» κλπ. Μετά άρχισαν οι περιορισμοί: «η δικιά μου η κοπέλα δεν θα καπνίζει» και το έκοψα, «..δεν θα βγαίνει για ποτό μόνη της» και δεν έβγαινα... αλλά πάντα ακολουθούσε το «γιατί σε νοιάζομαι και θέλω το καλό σου». Εγώ δεν άκουγα κανέναν που μου έλεγε ότι δεν έχει δικαίωμα να μου φέρεται σαν κτήμα του, τον υπερασπιζομουν. Δεν περνούσε μέρα που να μην βρεθούμε, κι αν δεν μπορούσα (λόγω υποχρεώσεων) γινόταν έξαλλος. Χωρίς να το καταλάβω με είχε κάνει να κάνω πέρα όλους τους άλλους, ακόμη και τους γονείς μου, και soon enough ήταν ο μόνος που είχα, έτσι πίστευα τουλάχιστον. Τσακωνόμασταν κι έκλαιγα κι αντι να με πάρει μια αγκαλιά ή να συζητήσουμε μου έλεγε ότι είμαι αξιολύπητη. Έτσι ένιωθα πλέον.


Όταν άρχισε να με βρίζει άσχημα έλεγε ότι το άξιζα. Με έλεγε άχρηστη τόσες φορές μέσα στην μέρα που δεν γινόταν να μην το πιστέψω. Και μετά ότι με αγαπούσε. Και το πίστευα κι αυτό. Σε καθημερινή βάση η λεκτική βία που μου ασκούσε αυτός ο άνθρωπος με έκανε να νιώθω τόσο ανήμπορη. Όταν ήρθε το πρώτο χαστούκι μου ζητούσε συγγνώμη 3 μέρες. Όταν ήρθε το δεύτερο, το ίδιο. Την πρώτη φορά που έχασε τον έλεγχο με έπνιξε τόσο σφιχτά που λιποθύμησα. Όταν συνήλθα τον βρήκα να κλαίει και να χτυπιέται για το ποσο με αγαπάει. Ότι δεν το ελέγχει και ότι έφταιγα κι εγώ που τον προκάλεσα. «Αφού σου είπα μην κλαις, σε ακούν οι γείτονες! Αν το βουλωνες δεν θα γινόταν τιποτα από ολα αυτά, αφού εγώ σ’αγαπάω». Υπήρξαν φορές που κουλουριαζόμουν στο πάτωμα κάτω από το τραπέζι σαν μικρο παιδί, κι άλλες που με έριχνε ο ίδιος και μου κλωτσούσε τα πλευρά.

Είχε φτάσει να γίνεται 2-3 φορές την εβδομάδα, τον παρακαλούσα να χωρισουμε και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο δεν με άφηνε. Έκλαιγε και στην πολύ σπάνια περίπτωση που δεν με έπειθε, του γυρνούσε το μάτι. Άρχιζε να με απειλεί. Να βρεθούμε από κοντά να του τα πω. Του έλεγα όχι, φοβόμουν τόσο πολύ. Μου έλεγα ότι αν δεν πάω στο επόμενο χ χρονικό διάστημα θα είναι πολύ χειρότερο. Ήμουν στον πλήρη έλεγχο αυτού του ανθρώπου.

Είχα κατάθλιψη. Όχι λόγω του Χ, όμως η συμπεριφορά του με έσπρωχνε κάθε μέρα πιο βαθιά στον βούρκο, αντι να με τραβάει, κι αυτό έφτανε. Κάθε πρωί γινόταν όλο και πιο δύσκολο να σηκωθω από το κρεβάτι. Τιποτα δεν με γέμιζε. Δεν άντεχα άλλο, ήμουν άδεια. Ένα άψυχο ομοίωμα του κάποτε εαυτού μου. Ήθελα να πεθάνω. Του το είχα πει αυτό, και με έλεγε τρελή. Τρεις προσπάθειες εκανα, αποτυχημενες, ευτυχως, η τελευταία στα γενέθλια του. Λιγότερο από 2 χρόνια πριν. Ένιωθα μόνη και αβοήθητη όμως δεν ηταν έτσι. Η ψυχοθεραπεία ήταν ότι πιο δύσκολο και σημαντικό έχω κάνει στην ζωή μου. Εν τελει όλο αυτό έληξε όταν γνώρισε μια άλλη κοπέλα και με άφησε. Εγώ ξεκίνησα θεραπεία κάθε βδομάδα με 2 ειδικούς που με βοήθησαν αλλά και φαρμακευτική αγωγή, διότι υπήρχαν ακόμη έντονες σκέψης αυτοκαταστροφής. Και τώρα βρίσκομαι εκεί που ποτε δεν μπορούσα να φανταστώ. Είμαι όντως τόσο χαρούμενη, γεμάτη, αγαπημένη και προσπαθώ κάθε μετά να είμαι καλύτερη για εμένα και τους γύρω μου.

Όλα αυτά τα είπα για 2 λόγους. Πρώτον, είχα ανάγκη να τα μοιραστώ. Δεύτερον, ο Χ δεν ήταν κάποιος ιδιαίτερος, ήταν απλά κάποιος που ακολούθησε ένα κλασικό μοτίβο. 1.Μείωση της αυτοπεποίθησης. 2. Απομόνωση από το περιβάλλον σου. 3. Καθημερινή λεκτική βία, μέχρι να νιώθεις πλέον οντως ως το τιποτα που σε περιγράφει. 4. Σωματική βία, ακολουθούμενη από τύψεις. Όλα αυτά θα μπορούσαν να αποφευχθούν, όμως δεν μπορούσα να φύγω. Νόμιζα ότι με αγαπούσε, ότι τον αγαπούσα, κι ότι η αγάπη τα αντέχει όλα. Ότι όλοι έχουν ελαττώματα κι αυτό ήταν το ελάττωμα του και θα το λύναμε. Αλλά δεν είναι αυτό η αγάπη. Στην αγάπη σηκώνεις τον άνθρωπο σου, τον προστατεύεις, τον στηρίζεις. Επίσης αν έχεις ανάγκη να μιλήσεις σε κάποιον, κάνε το! Κι αν έχεις ανάγκη κάποιον να σου πει να φύγεις από εκεί που δεν είσαι χαρουμεν@, στο λέω εγώ. Ζήτα την βοήθεια που εγώ φοβόμουν να ζητήσω. Γιατί πολλές γυναίκες δεν έχουν το «ευχαριστο τέλος» που είχα εγώ. Πολλές δεν είναι εδώ να πουν την ιστορία.

313 views

Created by